In deze column verbaas ik mij over sommige files en het onvermogen van mensen om zelfs de simpelste trajecten zonder brokken te maken af te kunnen leggen.

Omdat het internet tegenwoordig de mogelijkheid biedt om van alle onderwerpen van jouw keuze automatisch op de hoogte te worden gehouden, kom je zo nu en dan tot verrassende inzichten. Zo ben ik onlangs veel meer gaan nadenken over het fileprobleem. Niet over een oplossing, want die heb ik niet. Die heeft niemand, vrees ik. Wegen verbreden, kilometerheffingen, OV-impulsen, alles ten spijt: de file wordt nooit opgelost. Niet zo lang er mensen bij betrokken zijn. Dat geldt althans voor bepaalde regio’s. Dat het verkeer op drukke knooppunten vastloopt door een spaghetti aan op- en afritten is eenvoudig te begrijpen. Meer verbaas ik mij over de plekken waar files ontstaan waar juist géén enorme wirwar aan afslagen en dergelijke is.

Neem nu de A8. Meer specifiek het kleine stukje tussen Zaandam en Amsterdam. Dagelijks lees ik trouw via mijn Twitterfeed over de problemen op dit traject dankzij de fileservice van de ANWB. Het fenomeen A8 is mij ten dele een raadsel. Dat het verkeer vastloopt richting de Coentunnel lijkt mij logisch. Vanuit meerdere richtingen komt verkeer bij elkaar om vervolgens allemaal door dat veel te smalle tunneltje te tuffen. Pure infrastructurele onkunde. Zo wordt inmiddels ook erkend want in allerijl wordt gewerkt aan de Tweede Coen. Enfin, het hele Coengebeuren behoeft geen verdere uitleg. Waar ik mij over verbaas, zijn de gebeurtenissen op het laatste stukje A7 en het begin van de A8. Voor hen die hier onbekend zijn, zal ik even een korte samenvatting geven van dit traject, rijdend vanaf Purmerend tot aan de Coentunnel: je bent Purmerend gepasseerd en rijd rechtdoor. Anders kan niet en de wijde groene weilanden kunnen moeilijk voor al te veel afleiding zorgen. Onderweg kom je een viaduct tegen en hier voegt wat verkeer in. Vervolgens een flauwe bocht naar links gevolgd door een kort recht stuk en een iets scherpere kombocht naar rechts. Voor deze bocht bevindt zich een afslag waar men –meestal tevergeefs- probeert om via de parallelweg enkele minuutjes op het fileverkeer te winnen. Na die bocht voegt verkeer in. Als je deze hachelijke bochtencombinatie hebt overleefd, ga je vrolijk weer rechtdoor, na een paar kilometer flauw naar links, weer rechtdoor en vervolgens voeg je uit, over een klaverblad de A10 op. In totaal hebben wij het over zo’n wat? Tien kilometer? Tien kilometer waarin je welgeteld vier keer een bocht met succes hoeft te ronden en twee keer wat invoegend gepeupel hoeft te ontwijken.

Nu kan ik mij niet voorstellen dat het bovenstaande voor iemand als een uitdaging klinkt. Sterker nog, het zal net zo saai klinken als dat de rit in werkelijkheid is. En toch…. en toch lees ik iedere ochtend weer over ongelukken, wegafsluitingen en formule 1-waardige crashes op dit miezerige stukje asfalt. Een peuterskelterbaan op de kermis biedt nog een grotere uitdaging dan dit traject A7/A8. Waarom gaan wij dan hier dan massaal de fout in? En de ANWB liegt niet. Ook ik heb dit – kennelijk uiterst verraderlijke – traject meerdere jaren afgelegd en tijdens deze ritten heb ik mij verbaasd over auto’s op hun kant, auto’s op hun dak, auto’s in de vangrail, auto’s in de sloot, auto’s op hun kant in de sloot, auto’s op hun dak in de sloot, auto’s met vangrail in de sloot, auto’s samen in de sloot, etc. etc. vul het verder zelf maar in. Hoe kan dit? HOE KAN DIT? Het liefst zou ik eenieder die op dit traject ooit brokken heeft gemaakt, uitnodigen voor een workshop. Op die workshop gaan wij dan niet rijden, maar mieren bestuderen. Heeft u wel eens mieren bestudeerd? Ik wel. Ze lopen in van die lange optochten, dicht op elkaar. Files waar tempo in zit, zeg maar. En toch zie je nooit een mier crashen, spinnen, een andere mier in zijn dode hoek een beuk geven of met takje en al in het mierenequivalent van een sloot belanden. Alles gaat in perfecte harmonie. Ook als het regent. Ook als er zich ergens op het traject een onverwachte afsluiting bevindt. En dat bij dieren waarvan ik mag aannemen dat hun hersencapaciteit zelfs door de stomste exemplaren van onze soort moeiteloos kan worden geëvenaard.