Aangezien mijn hele professionele leven zich op het internet afspeelt en mijn vriendin werkzaam is in de online media, ontstaan er bij ons thuis dikwijls interessante discussies over nieuwe ontwikkelingen op het gebied van internet en social media. Zo ook afgelopen woensdag naar aanleiding van een item in De wereld draait door.

Alexander Klöpping en Ernst-Jan Pfauth demonstreerden de mogelijkheden van synergie tussen digitale nieuwsmedia en social networks: nieuws koppelen aan je sociale profielen, direct reageren, delen met vrienden etc. Hoewel ik absoluut de meerwaarde erken, ben ik wat terughoudend over dit soort ontwikkelen. Mijn vriendin vond mij maar ouderwets toen ik zei dat ik bang ben dat de algehele kwaliteit van de publicaties gaat lijden onder te veel transparantie en dat mensen weliswaar individueel slim zijn maar als massa dom en dat ik daarom niet al te happig ben op al dat geshare en gereageer.

Gelukkig en helaas (ja, hier zit de paradox) ben ik van de generatie die is opgegroeid met het internet en zich het huidige digitale landschap niet anders voor kan stellen. Ik zeg gelukkig omdat ik zonder de hedendaagse mogelijkheden nooit had kunnen doen wat ik nu doe. Waarom dan het helaas? Het lijkt mij heerlijk om in 1990 redacteur geweest te zijn. De informatievoorzieningen en –bronnen waren beperkter. Ik zou mijn stuk schrijven, het gewoonlijke redactionele traject doorlopen en het zou zijn gepubliceerd in een blad waarin mensen het zouden lezen en er (hopelijk) met elkaar over zouden praten. Anno 2010 schrijf ik mijn stuk, dat ik kan baseren op talloze aangeleverde bronnen, doorloop het gewoonlijke redactionele traject en publiceer het op een website waarop mensen het kunnen lezen en er (hopelijk) met elkaar over praten. Hetzelfde? Dacht het niet! Mensen kunnen namelijk ook reageren, mailen, doorsturen, reTweeten enz. Na publicatie moet het namelijk ook op Twitter. Kloppen mijn hashtags? Oh ja, ook op Facebook! Zou ik weer klachten krijgen als ik dit ook op mijn persoonlijke profiel plaats? Trouwens, komen de titel en url wel goed overheen en zou Google de pagina goed indexeren? Zo zijn er nog wel een aantal dingen te bedenken waarmee ik u verder niet zal vermoeien. Bottom line: er dient tegenwoordig met heel wat meer zaken rekening te worden gehouden. Dat geeft helemaal niet, ik vind het zelfs wel gaaf. Ik ben van mening dat je instrumenten die je verder kunnen helpen, altijd aan moet grijpen. Ook als dit wat extra moeite kost. Ik ben dan ook een vervent Facebook- en Twittergebruiker. Eigenlijk een beetje tegen wil en dank in, want je moét wel.

Maar dan mijn grootste bezwaar (zo u wilt) tegen de hele trend van het bloggen, social media-en, reageren en delen: meningen. Heel veel mensen hebben heel veel meningen. Ik ook. Mensen uit mijn omgeving zullen u vertellen dat ik over alles wel een mening heb en dat die behoorlijk star is ook, maar dat terzijde. Het gaat er mij om wat men in het huidige digitale klimaat met die mening doet en nog meer wat men met die mening niét doet. En dit laatste heeft naar mijn idee niet iedereen even goed begrepen. Een vraag voor de Twitteraars, en wees eerlijk!: als Twitter wordt opgestart, bestaan de eerste twee a drie uur dan niet uit boodschappen als: “ik ben moe”, “wat is het koud”, “wou dat het weekend was”, “wat heb ik slecht geslapen”, “geen zin om vandaag te werken”, “k*t NS” en meer van dat soort ongein. Dat noemen wij oversharing en dat noem ik totaal niets toevoegen aan waar de digitale community voor is bedoeld. Wie wil dit in hemelsnaam nu allemaal weten? Neem nou al die persoonlijk weblogs van tegenwoordig: goed, dat bericht over die nieuwe telefoon van die vriend of de groene poep van de baby van die vriendin neem ik nog wel door. Maar wij worden werkelijk waar overladen met een shitload aan irrelevante, insignificante anti-informatie van mensen die zich hopeloos verkijken op hoe interessant zij zijn. Wij doen dit ons zelf aan en laten het toe. Wat kan het de wereld nu verrotten hoe jouw doorsnee dag uit jouw doorsnee leven eruit ziet? Waar halen mensen eigenlijk die misplaatste arrogantie vandaan om te denken dat hun mening zoveel impact heeft? Blogs dienen tegenwoordig als persoonlijke reflecties op hele alledaagse dingen. Daar had je vroeger een mooi ding voor: een dagboek. Val mij er niet mee lastig! Ook ik schrijf op dit moment een column. Je kunt hem lezen of niet… je kunt het wat vinden of niet, dat is niet aan mij. Ondanks mijn tirade hierboven heb ik niet de illusie dat wat ik hier op 26 november 2010 om 11:05 schrijf ook maar enig verschil gaat uitmaken of iemand’s dag gaat veranderen. Maarja, ik straf mijzelf maar door mijzelf erop te blijven wijzen dat ook deze column maar een insignificant, atomisch klein onderdeeltje is van een enorme kosmos vol aan gelijksoortig gewauwel. Ik ga dit ook plaatsen op Facebook en Twitter, zodat mensen erop kunnen reageren. Leuk, reageren. Kijk maar eens naar de gemiddelde reacties op nieuwssites: wat begint met twee of drie inhoudelijk sterke reacties, ontaardt uiteindelijk in stomme welles-nietes-spelletjes en dikwijls zelfs ordinair gescheld. En toch zoeken wij allemaal bevestiging in reacties. Want het is nu eenmaal leuk als mensen je artikelen lezen, doorsturen of erop reageren.

Ik heb een beste vriend, een hele slimme jongen, die zijn universitaire mastertitel in communicatiewetenschappen heeft behaald. Hij heeft geen Hyves. Hij heeft geen Facebook. Hij heeft geen Twitter. Hij heeft een broertje dood aan social media. Wat kan het hem schelen wat de massa vindt van een onderwerp waar hij toch al een mening over heeft. En wat kan het hem schelen wat anderen vinden van zijn mening. Je vrienden en kennissen zijn er om informatie mee uit te wisselen. Meer weten is meer stress en al die online social media zorgen alleen maar voor een informatie-overload die hem in zijn functioneren beperkt. Hij weet waar hij zijn nieuws haalt, hij weet zijn bronnen voor opinievorming en hij weet met wie hij dit bespreekt. Al het andere is tijdverspilling en onnodige afleiding. De man is, zeker voor een communicatiewetenschapper, heerlijk ouderwets. De man is een held. Ik ben het roerend met hem eens. En toch blijf ik elke dag onze bezoekersaantallen checken en met een niet aflatend enthousiasme mijn stukken via Twitter de wereld inslingeren. Ik Facebook mij suf en reageer op van alles en nog wat. Eigenlijk vind ik mijn eigen gedrag verwerpelijk, als ik tenminste af ga op wat ik net schreef. Maar toch vind ik het leuk en kan ik het niet laten. Ik zou veel ouderwetser kunnen zijn dan dat ik ben, maar ik heb er vrede mee. Ik sluit vooral niet ouderwets af: #benmaf.

2 Reacties

1. 

   Monrisque

   Geplaatst op: 26 november 2010 om 17:01

   Héérlijk, eerlijk stuk en ik ben het helemáál met je eens, maar o, wat is het leuk om toch een ietsiepietsie klein beetje het gevoel te hebben dat je meedoet in de wereld toch?

   Veel succes met je leuke column.

   Groetjes,

   Ingrid

   Login om te reageren
2. 

   Mitchell van der Koelen

   Geplaatst op: 27 november 2010 om 10:12

   Dank je wel Ingrid. Hierdoor heb ik toch het gevoel dat ik weer een ietsiepietsie klein beetje meer meedoe in de wereld . Daar doen we het kennelijk toch voor.

   Groet,

   Mitchell

   Login om te reageren

Voeg een reactie toe^{Klik hier om je antwoord te annuleren.}