Afbeeldingen

Een Amerikaan met een diesel. Bent u er nog? De Chevrolet Tacuma. U bent er nog steeds? Mooi. Dit betekent namelijk dat u er geen probleem mee heeft om het verleden achter u te laten en te kijken naar het heden en de toekomst. Dat doet Chevrolet namelijk ook, onder andere met de nieuwe Orlando. Een zevenzits MPV die breekt met het verleden. Chevrolet doet dit met een herkenbare styling: robuuste vormen en een stoere, dikke neus waarmee de Orlando zich aansluit bij de vormgeving van de Cruze en de Camaro. Waar de Tacuma nog een erfenis was van Daewoo, is de Orlando een echte Chevy. En leverbaar met een diesel dus. Het vizier is vol op Europa gericht.

Dikke Yank.

Met de Cruze trapte Chevrolet een reeks nieuwe modellen af die zijn voorzien van de actuele huisstijl. Alle nieuwe producten van Chevrolet beschikken over – in grote lijnen – dezelfde, herkenbare vormgeving. De voor Chevy inmiddels kenmerkende neus is koren op de molen van de Orlando. Vanuit welke hoek je de auto ook bekijkt, overal oogt hij dik, vierkant en stoer. Een ander Amerikaans merk, Dodge, probeerde dit ook met modellen als de Nitro en de Journey. Zij slaagden niet in hun missie om vaste voet aan de grond te krijgen in Europa. Misschien waren de modellen van Dodge wel iets te opzichtig voor ons Europeanen, die in deze klasse vaak niet zo gek doen. Kijk maar eens naar de concurrentie: modellen als de Volkswagen Touran en Opel Zafira waren lang heel erg ingetogen. Pas de laatste jaren komt er wat jeu in het segment van de midsize MPV. De Orlando staat er in ieder geval. Het is een dikke Yank die opvalt maar niet in negatieve zin. Hij is dus niet opzichtig maar wel herkenbaar.

Anti-Yank.

Om nog maar eens de vergelijking te trekken met zijn onofficiële voorganger, de Daewoo/Chevrolet Tacuma en met zijn mede-Amerikaan Dodge Journey: het binnenste van de Chevrolet Orlando is behoorlijk anti-Yank. Amerikanen en Europeanen verschillen nu eenmaal in waar zij bij auto’s de nadruk op leggen. Wij Europeanen stellen over het algemeen hogere eisen aan de vormgeving en de kwaliteit van het interieur, een onderdeel waarop menig Amerikaan (inclusief de Tacuma, hoewel die Zuid-Koreaanse roots had, en de Journey) genadeloos door het ijs is gezakt. Zet een Orlando eens naast een Opel Insignia en het is duidelijk dat Chevrolet bij het bouwen van het interieur met een schuin oog heeft gekeken naar GM-broer Opel. Dat is absoluut geen schande; het getuigt eerder van zelfkennis. Maar Chevrolet laat zien dat zij de kunst van het interieurbouwen steeds beter beheersen. De vormgeving is geen schaamteloze 1:1 kopie van Opel, maar een eigen interpretatie met herkenbare elementen. De dikke tunnelconsole bijvoorbeeld, die in steeds meer Chevy’s aanwezig is en ook de zo kenmerkende helderblauwe interieurverlichting. Het is anders dan anders en dat is goed. Wie overigens goed kijkt, zal zien dat het instrumentenpaneel van de Orlando gelijkenissen vertoont met dat van de Camaro. Cool! Ook de kwaliteitstoets doorstaat de Orlando zonder noemenswaardige problemen. Op het gebied van ergonomie is niet alles even doordacht. Zo zijn er net iets te veel knopjes en schakelaartjes uit het zicht geplaatst. De versnellingspook bijvoorbeeld is weliswaar aangenaam hoog geplaatst maar blokkeert in de 1^e, 3^e, en 5^e versnelling het zicht op het bedieningspaneel van de airco. De bediening van de audio/navigatie werkt niet heel erg intuïtief en niet altijd even logisch. De knoppen op het stuur en de stengels aan de stuurkolom hebben af en toe een iets andere plek of functie dan bij de Europese concurrentie maar dat is vooral een kwestie van even wennen.

Laat ze maar schuiven.

Met een lengte van 4.65 meter is de Orlando eigenlijk bijna een fullsize MPV qua formaat. Ter vergelijking: een Volkswagen Touran (midi MPV) is 4.39 meter lang. Dit is dan ook een vijfzitter. Een Renault Espace is slechts een centimeter langer en pas een Grande Espace slaat echt een gat (4.86 meter). Er mag dan ook het nodige worden verwacht van de Chevrolet Orlando als het op ruimte aankomt. De bestuurder zit in ieder geval op een “captain chair” inclusief rechter armsteun. Wel is het jammer dat Chevrolet voor de voorpassagier geen linker armleuning monteert, de ruimte is er namelijk wel voor. Achterin de Amerikaan treffen wij een gewone driezits achterbank die in twee delen neerklapbaar is. Daarachter bevinden zich nog twee stoelen die keurig in de bagageruimte verzonken zijn. Is de Orlando een volwaardige zevenzitter? Het hangt er een beetje tussenin. Met zeven stoelen omhoog kunnen jonge kinderen op de achterste exemplaren prima zitten. Als het echt zou moeten, houden volwassenen het hier ook nog wel even uit. Noemenswaardige bagageruimte is er dan vanzelfsprekend niet meer. Als vijfzitter komt de Orlando het beste tot zijn recht en zo zal hij ook het vaakst worden gebruikt. Achterpassagiers hebben over beenruimte niet te klagen en met name de hoofd- en schouderruimte zijn dik voor elkaar. Vreemd is wel dat de bagageruimte veel groter lijkt dan de 458 liter die wordt opgegeven. Hij is in ieder geval mooie regelmatig gevormd en dus kan er een hoop in verstouwd worden. Wanneer beide achterste zitrijen plat gaan, ontstaat er een balzaal aan ruimte: 1499 liter.

Diesel met handbak.

Chevrolet levert in de Orlando een 2.0 liter viercilinder diesel met een handmatige zesversnellingsbak of een zestraps automaat. Wij reden de eerste versie waarmee wij direct de minst Amerikaanse variant te pakken hebben. Een diesel met een handbak: veel zul je ze in Amerika niet tegenkomen. In Europa is het, zeker in dit segment, een veelvoorkomende combinatie. Wij hadden dan ook bovengemiddelde interesse in de aandrijflijn van de Orlando. Een jaartje terug reden wij al de Cruze met 110 kW/150 pk sterke diesel. Sinds begin dit jaar is deze 2.0 echter in een nog sterkere variant leverbaar met 120 kW/163 pk en 360 Nm. Deze potente vierpitter zorgt voor de aandrijving in de Orlando. Wat direct opvalt (en ons blij stemt) is de trillingsarme loop van de motor. Ook heeft Chevrolet serieus werk gemaakt van de geluidsisolatie, in de auto heerst een oase van rust.

Optimistische verwachtingen.

“Rust” is sowieso een omschrijving die op de hele auto van toepassing is. Als een echte Amerikaan rijdt de Orlando zeer gemoedelijk en comfortabel maar voor ons Europeanen net scherp genoeg. Zijn stoere looks ten spijt, dit is vooral een aangename cruiser waarin lange afstanden met het hele gezin geen enkel probleem zijn. Chevrolet heeft inmiddels enige ervaring met diesels en met 120 kW/163 pk onder de kap mogen wij wel optimistisch zijn, toch? Die motor doet zijn ding en doet dit goed. In alle stilte zoals gezegd maar ook met de souplesse en de kracht die van een motor als deze verwacht mogen worden. Het blok sleurt de auto in precies 10,0 seconden van 0-100 km/u en pas bij 195 km/u komt er een einde aan de versnelling. Best een rap busje dus. Dit had nog rapper kunnen zijn als de bediening wat meer aan zou sluiten bij de motor. Sturen doet de Orlando best okay en met voldoende gevoel maar gevoel is precies wat de koppeling en de zesversnellingsbak missen. De koppeling werkt erg licht en grijpt nogal abrupt aan waardoor zelfs doorgewinterde chauffeurs af en toe te kampen hebben met een stotende of juist iets te fanatiek wegspurtende Orlando. De zesbak is weliswaar trefzeker maar biedt niet al te veel gevoel en maakt vooral erg lange slagen.

Tezamen met het comfortabele onderstel zorgt dit er toch voor dat de Orlando af en toe een beetje afstandelijk en traditioneel Amerikaans aanvoelt. Het klinkt misschien gek, maar met een minder potente motor was dit niet zo storend geweest, maar de 2.0D wil graag vooruit en de rest van de aandrijflijn is het daar niet altijd mee eens. Echter, als kilometervreter ontpopt de Orlando zich als een ideale metgezel.

Na een testweek met veel afwisselende ritten noteerden wij uiteindelijk een acceptabel gemiddeld verbruik van 7,2 l/100 km.

Nog steeds value for money?

Chevrolet heeft zich de afgelopen jaren gepositioneerd als een “value for money” merk. Gaat dit nog steeds op? Met een prijs van 31.395 euro is de Orlando gezien zijn formaat en motorisering scherp geprijsd ten opzichte van de concurrentie. Belangrijk is ook het feit dat de auto het niet laat afweten qua kwaliteitsbeleving. Enige dissonant in dat verhaal is de sleuf voor de cd-speler: vanwege de hoek van het dashboard kijk je er zo in en zie je de cd ronddraaien. Slordig! Maar verder ziet het er keurig uit in de Chevy en hij zit ook goed in zijn spullen: elektrisch inklapbare spiegels, dual zone klimaatregeling, radio cd/mp3-speler met full map navigatie, een regen- en lichtsensor, cruise control, parkeersensoren achter, een leren stuur en een boordcomputer zorgen voor een complete standaarduitrusting. Wel is het jammer dat Bluetooth ontbreekt en het feit dat je voor de navigatie een cd nodig hebt en dan dus geen audio-cd kunt luisteren, vinden wij niet meer van deze tijd.

Serieuze optie voor kilometervreters.

Chevrolet bewandelt met de Orlando de goede weg. Zijn uiterlijk zal mensen aanspreken en zijn prijs, ruimte en uitrusting werken in zijn voordeel. Er is echter meer voor nodig om te slagen. Een lekkere motor bijvoorbeeld, die de Amerikanen leveren met deze 2.0D. Een goede afwerking is er ook, met uitzondering van die rare misser met de cd-speler. Ook op het gebied van ruimte en comfort slaagt de Orlando met verve. Dan blijft over het rijgedrag. Wie een scherpe, sedanachtige MPV zoekt, raakt wellicht nog niet overtuigd van de Orlando, maar wie een comfortabele kilometervreter zoekt heeft met deze auto een optie erbij. Een serieuze optie, want wie de Orlando nog associeert met de Tacuma doet de auto geen eer aan. Daarvoor is hij, ondanks een paar mindere puntjes, veel te goed.